Το ΔΣ του Παραρτήματος Πτολεμαΐδας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ενημερώνει ότι με την αυστηρή τήρηση όλων των μετρών προστασίας τελέστηκε, την Κυριακή 18 Οκτώβρη στον τόπο του μνημείου στον Περδίκκα , η εκδήλωση προς τιμήν των επτά Ελασσιτών που σκοτώθηκαν στη μάχη του Περδίκκα στις 11 Οκτωβρίου 1944. Κατάθεση στεφάνου εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ έκανε ο συναγωνιστής Ουσουλτζόγλου Άκης, ενώ κατάθεση έγινε και από το ΚΚΕ με τον εκπρόσωπό του Ιωαννίδη Κώστα.

Ομιλία για τους 7 ΕΛΑΣιτες που σκοτώθηκαν στη μάχη του Περδίκκα.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, Φίλοι και φίλες

Στις ιδιαίτερες συνθήκες περιορισμού λόγω της πανδημίας τιμούμε σήμερα τους 7 ΕΛΑΣιτες που σκοτώθηκαν στη μάχη του Περδίκα Στο πρόσωπό τους τιμούμε και τους χιλιάδες συντρόφους και συναγωνιστές που πάλεψαν ενάντια στους κατακτητές και όταν χρειάστηκε έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα.

Τιμούμε όλους όσους η δύσκολη πορεία του αγώνα, δεν τους έκαμψε. Που δεν δήλωσαν μετάνοια για τα πιστεύω τους.

Είναι γνωστό πλέον ότι με την κατάρρευση του μετώπου πολλοί έκρυψαν τον οπλισμό τους και με πρωτοπόρους όσους κατάφεραν να δραπετεύσουν από τις φυλακές και τις εξορίες, έστησαν τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και άλλων μικρότερων κομμάτων ιδρύεται το ΕΑΜ και σύντομα ο ΕΛΑΣ, ο στρατός του λαού μας. Η ΕΠΟΝ, η οργάνωση της νεολαίας και άλλες οργανώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες αριθμούσαν τα μέλη του ΕΑΜ σε όλη τη χώρα. 70.000 αντάρτες ο ΕΛΑΣ.

Η περιοχή της Πτολεμαΐδας δεν έμεινε πίσω στο κάλεσμα.

Προπολεμικά υπήρχαν οργανώσεις του ΚΚΕ με μεγάλη δραστηριότητα και έτσι υπήρχε η μαγιά και η πείρα στην οργανωτική δουλειά.

Απαραίτητο τμήμα της εκδήλωσής μας είναι η σύντομη αναφορά στα γεγονότα και την εποχή τους...

Στις 11 Οκτώβριου το 1944 τα γερμανικά στρατεύματα κατά την αποχώρηση τους από την Ελλάδα μετέφεραν τον βαρύ οπλισμό τους διασχίζοντας την Εορδαία. Λίγο έξω από τον Περδίκκα πηγαίνοντας προς το χωριό Φιλώτα επτά Ελασίτες με αρχηγό τον ΑΚΡΙΤΙΔΗ ΗΛΙΑ στήσανε ενέδρα τα γερμανικά στρατεύματα με στόχο ανίχνευση και καταγραφή δυνάμεων . Όμως έγιναν αντιληπτοί από μια ομάδα Γερμανών που επιτηρούσαν όλοι την διαδρομή για να γίνει η έξοδος των Γερμανικών στρατευμάτων και του οπλισμού τους με ομαλό τρόπο και χωρίς απώλειες. Στην μάχη που ακολούθησε έπεσαν και οι επτά Ελασίτες. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας αντιφασίστας Ιταλός στρατιώτης με το όνομα Μάριο.

Οι νεκροί συναγωνιστές μας είναι:

  • ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ ΕΤΩΝ 28
  • ΑΡΑΜΑΔΑΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝ. ΕΤΩΝ 27
  • ΜΑΥΡΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤ. ΕΤΩΝ 19
  • ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΔΗΣ ΜΙΧ. ΕΤΩΝ 50
  • ΤΣΟΠΑΝΙΔΗΣ ΓΕΩΡ. ΕΤΩΝ 38
  • ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ Γ. ΕΤΩΝ 23
  • ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑΣ ΙΤΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ MARIO

Για αυτούς τους ανθρώπους που δεν προλάβανε να αναπνεύσουν των αέρα της ελευθερίας στήθηκε αυτό το μνημείο προς τιμήν τους,,

Φίλοι και φίλες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Οι εκδηλώσεις μνήμης-τιμής αποτελούν πηγή έμπνευσης και παραδειγματισμού. Υπενθυμίζουν το δικό μας χρέος σήμερα για προσφορά και αυτοθυσία, στάσης ζωής και αξιών, για να είμαστε αντάξιοι συνεχιστές των αγώνων του λαού μας.

Για εμάς οι αγώνες και οι θυσίες που έκαναν οι σύντροφοί μας, από όλα τα μετερίζια, είτε στο βουνό, είτε στις πολιτικές οργανώσεις, είτε στις φυλακές και τις εξορίες, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, οδηγό για τους σημερινούς αγώνες.

Ποτέ άλλοτε τόσο λίγοι πεινασμένοι και ξυπόλυτοι με λιανοντούφεκα δεν τα έβαλαν με τόσους πολλούς, με το ναζισμό και το φασισμό βγαίνοντας νικητές. Και ύστερα με το διεθνή ιμπεριαλισμό, με χορτάτους και ποταμούς εφοδίων από το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Αυτό δείχνει πως η λαϊκή θέληση είναι πανίσχυρη. Πως ο δρόμος της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό δεν είναι μόνο αναγκαίος, αλλά είναι και ελπιδοφόρος και ρεαλιστικός.

Σήμερα η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη και περίπλοκη. Η Τούρκικη αστική τάξη έχει ξεσαλώσει και θέλει τα πάντα δικά της (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο κλπ). Στις συνθήκες κρίσης ο ιμπεριαλισμός γίνεται αδίστακτος. Οι μεγάλοι μας «σύμμαχοι» (ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΠΑ, Γερμανία κλπ) συζητούν τις Τουρκικές απαιτήσεις και υπολογίζουν πως θα μοιράσουν τα κέρδη. Η περιοχή μας είναι πεδίο σκληρών ιμπεριαλιστικών πολέμων για τον έλεγχο των δρόμων του πετρελαίου και οι λαοί χρειάζεται να είναι σε συναγερμό, να μην παρασύρονται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Ο λαός μας πρέπει να είναι έτοιμος σε κάθε περίπτωση να θέσει το ερώτημα:

“θα χυθεί το αίμα μας άλλη μια φορά για τα συμφέροντα των πολεμοκάπηλων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών ή η όποια αναμέτρηση θα οδηγήσει σε ουσιαστική, επαναστατική αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας, και η εργατική τάξη θα πάρει την εξουσία αυτή στα χέρια της;”

Το ερώτημα μπαίνει σήμερα στη γειτονιά μας. Μαίνονται πολεμικές συγκρούσεις. Ετοιμάζονται οι επόμενοι πόλεμοι. Ο λαός πληρώνει με αίμα τα σχέδια των ιμπεριαλιστών.

Εκεί χρειάζεται η αναμέτρηση να μετατραπεί σε ταξική, μακριά από θρησκευτικούς και εθνικιστικούς φανατισμούς, να οργανωθεί η εργατική τάξη, η πρωτοπόρα τάξη και να παίξει τον ιστορικό της ρόλο. Να μετατρέψει τον πόλεμο σε επαναστατικό, στο επίπεδο αλλαγής της εξουσίας της τάξης. Αυτό που εκτιμάμε σήμερα ότι έπρεπε να είχε από την αρχή στόχο ο ΕΛΑΣ.

Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές

Φέτος συμπληρώνονται 76 χρόνια από την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τους γερμανούς κατακτητές. Όπως σήμερα έτσι και τότε δεν ήμασταν όλοι μαζί, όπως λαθραία προσπαθούν κάποιοι να περάσουν στη συνείδηση του λαού. Όπως και σήμερα έτσι και τότε η σύγκρουση γινόταν μεταξύ του λαού και των εκμεταλλευτών του, ντόπιων και ξένων. Η γερμανική κατοχή δεν κατάργησε το εκμεταλλευτικό σύστημα. Αντίθετα ανέδειξε τις πιο απάνθρωπες και άρρωστες πλευρές του.

Και παρ' όλο που στο πεδίο της μάχης νικήσαμε το φασισμό αυτός πολιτικά επικράτησε για πολλά χρόνια. Οι απόγονοί του κυβέρνησαν και πολλοί ακόμα βρίσκονται σε καίριες θέσεις της δημόσιας ζωής. Και όχι τυχαία. Το ίδιο το σύστημα είναι που θέλει τους απογόνους των ταγματασφαλιτών και των δοσιλόγων σε αυτές τις θέσεις.
Εδώ έρχεται να παίξει το ρόλο της και η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Η φασιστική Χρυσή Αυγή έχει δώσει εξετάσεις στο σύστημα, όχι μόνο με τις δολοφονικές επιθέσεις στο Πέραμα και την δολοφονία του Φύσα, μεταναστών κλπ αλλά επιπλέον ζητάει προνόμια για τους εφοπλιστές, στήνει δουλεμπορικά γραφεία εύρεσης φτηνών, δίχως δικαιώματα, εργατικών χεριών για τους εργολάβους. Μετά την ολοκλήρωση της δίκης της η θέση της είναι στο περιθώριο, στη φυλακή.

Η καλύτερη τιμή για όλους τους αγωνιστές, σε όλους όσους θυσιάστηκαν και σε όσους είναι ακόμα μαζί μας, είναι η συνέχιση του αγώνα μέχρι η εργατική τάξη, ο λαός, μας να επιβάλλει τη ζωή που του αξίζει. Μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση και αδικία.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, Φίλοι και φίλες

Τιμή και δόξα στους συναγωνιστές μας που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.

Τιμή και δόξα στους μαχητές και τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.